Επιτέλους...μια καινούργια αρχή!

Αυτό που χρειαζόμαστε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, είναι κυβερνητική και φορολογική σταθερότητα, απλότητα σε διαδικασίες, κωδικοποίηση της νομοθεσίας,ταχύτητα στην εκδίκαση των δικαστικών υποθέσεων,άνθιση της παιδείας,της έρευνας και της καινοτομίας ,χωροταξικό σχεδιασμό και μια επενδυτική άνοιξη που θα αλλάξει τη ψυχολογία της αγοράς και θα κινητοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας μας,μέσα σε κλίμα συνεννόησης και συνεργασίας.Αυτό που ΔΕΝ χρειαζόμαστε είναι ακυβερνησία,προχειρότητα, διοικητική απειρία συνδυασμένη με ιδεολογικές εμμονές και γενικά ότι βιώσαμε τους τελευταίους μήνες.Καλή ψήφο και ελπίζω η εκλογική διαδικασία της Κυριακής να μας οδηγήσει σε μια καινούργια ΑΡΧΗ!

Προς αναζήτηση μιας υπέρβασης

του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου*

Α​​υτό που βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες τόσο έντονα, συμπυκνώνει πιστά την ίδια κατάσταση που ζήσαμε στο εύρος των τελευταίων δεκαετιών. Πόλεμος σε όλα τα επίπεδα, εσωκομματικό, διακομματικό, κυβερνητικό. Ενα αδυσώπητο επικοινωνιακό παιχνίδι. Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Χτίσιμο κομματικών στρατών. Τακτικισμός με στόχο την εξουσία. Ακόμη και σήμερα, που η χώρα καταρρέει. Κοιτάμε ποιος θα είναι ο πρώτος που θα διαχειριστεί τις στάχτες.

Βέβαια, θα απαντήσει εύκολα κάποιος,

Όχι "Μπαλτά" στην παιδεία...

Aνεξάρτητα από το γεγονός ότι ένα κομμάτι των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων ψήφισαν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν την κυβέρνηση Τσίπρα, είτε επειδή είναι θυμωμένοι με την προηγούμενη διακυβέρνηση, είτε επειδή θεωρούν ότι αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα της χώρας καλύτερα, δεν νομίζω ότι κανείς τους συμφωνεί με την οπισθοδρόμηση που δρομολογεί το υπουργείο παιδείας στη ανώτατη εκπαίδευση. Η κοινωνία και οι επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς της θα πρέπει να αντιδράσουν στις ιδεοληψίες του Μπαλτά, που έχουν την πολιτική κάλυψη του Τσίπρα.

ΑΕΙ: Πρόοδος ή μια από τα ίδια;

'Ενα από τα σημαντικότερα στοιχήματα  που θα πρέπει να κερδίσουμε σαν χώρα, είναι η αναμόρφωση του Ελληνικού πανεπιστημίου. Συμφέροντα και ιδεολογικές αγκυλώσεις δεκαετιών  έχουν οδηγήσει τα ΑΕΙ στο μαρασμό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μεγάλης μερίδας πανεπιστημιακών δασκάλων. Στο όνομα του ασύλου που σκοπό είχε να προστατευθεί η ελεύθερη  διακίνηση ιδεών, τα πανεπιστήμια έγιναν κρησφύγετα μπαχαλάκηδων. Για να "διαφυλαχθεί"  ο δημόσιος χαρακτήρας τους πολεμήθηκε επί χρόνια η σύνδεση της έρευνας και των προγραμμάτων πρακτικής άσκησης των φοιτητών τους, με τις "κακές επιχειρήσεις". Το μονοπώλιο τους αποτελούσε φετίχ και κάθε πρόταση για συνταγματική αναθεώρηση που θα επέτρεπε την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων έπεφτε στο κενό. Ας αναλογιστούμε ως επιστήμονες, τις επιμορφωτικές,οικονομικές και αναπτυξιακές προοπτικές που επιφυλάσσουν για τον κλάδο, τα πρώτα βήματα που έγιναν για την αντιμετώπιση αυτών των αριστερόστροφων στρεβλώσεων και ποιες είναι οι πολιτικές προϋποθέσεις για να συνεχιστούν αυτές οι προσπάθειες. Οι προσεχείς εκλογές θα καθορίσουν την τύχη τους.